Γλυπτικό προηγούμενο

Αυτό το γλυπτό, η Θάλεια, Μούσα της Κωμωδίας, ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια ανασκαφών σε μια ρωμαϊκή έπαυλη κοντά στο Τίβολι και χρονολογείται πιθανώς στον 2ο αιώνα μ.Χ. Βασίζεται σε ελληνικά πρότυπα των τελών του 4ου έως των αρχών του 3ου αιώνα π.Χ., αναδεικνύοντας την εξάρτηση της ρωμαϊκής τέχνης από τα ελληνικά πρωτότυπα. Πολλά από αυτά τα πρωτότυπα έχουν χαθεί σήμερα και μας είναι γνωστά μόνο μέσω ρωμαϊκών αντιγράφων όπως αυτό.

Το γλυπτό αναπαριστά τη Θάλεια, την όγδοη από τις εννέα Μούσες. Η έπαυλη όπου ανακαλύφθηκε το 1775 αποδόθηκε αρχικά στον Κάσσιο, ο οποίος θεωρείται ένας από τους κύριους υποκινητές της δολοφονίας του Ιουλίου Καίσαρα, αν και αυτή η απόδοση έχει αμφισβητηθεί από πιο πρόσφατες έρευνες. Στην παραδοσιακή εικονογραφία, η Θάλεια περιγράφεται ως «μια νεαρή γυναίκα με χαρούμενο ύφος, στεφανωμένη με κισσό, φορώντας μπότες και κρατώντας μια κωμική μάσκα στο χέρι της. Πολλά από τα αγάλματά της φέρουν επίσης μια σάλπιγγα ή τρομπέτα — όργανα που προορίζονταν να ενισχύουν τη φωνή των ηθοποιών στην αρχαία κωμωδία — ή, περιστασιακά, μια ποιμενική ράβδο ή ένα στεφάνι κισσού».⁸

Εμπνεύστηκα από την ομορφιά και την ατμόσφαιρα αυτού του έργου, καθώς και από τις λεπτομέρειες του στεφανιού και των μαλλιών, που έρχονται σε αντίθεση με την πιο απλά καθορισμένη απόδοση του προσώπου. Όταν άρχισα να φτιάχνω μια δική μου εκδοχή στο εργαστήριό μου, χωρίς προηγούμενη πρόθεση ή συνείδηση, το γλυπτό μου απέκτησε σταδιακά τα χαρακτηριστικά της μητέρας μου — συγκεκριμένα μιας γυναίκας γύρω στα είκοσι — βασισμένο σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που τραβήχτηκε σε έναν κήπο στην Αθήνα, όπου κάθεται και συζητά με έναν ξάδελφό της. Καθώς η εργασία συνεχιζόταν, τα μόνα στοιχεία που απέμειναν από τη Θάλεια του Βατικανού ήταν το στεφάνι και το χτένισμα· τα χαρακτηριστικά μεταμορφώθηκαν για να θυμίζουν τη μητέρα μου σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή της ζωής της και σε εκείνο το μέρος.