Δημιουργική Διαδικασία

Η Ιστορική και Εννοιολογική Αγκυροβόληση

Η γένεση κάθε έργου δεν έγκειται σε μια απλή χειρονομία, αλλά σε μια βαθιά αναζήτηση της ιστορικής του απήχησης. Αυτή η αρχική φάση βασίζεται σε μια αυστηρή εμβάπτιση στις συλλογές των μουσείων, όπου τα αριστουργήματα του Λούβρου και του Μουσείου Ορσέ χρησιμεύουν ως αισθητικοί οδηγοί. Αυτός ο διάλογος με τους δασκάλους του παρελθόντος συνδυάζεται με μια προσωπική αφήγηση: παίρνοντας ως μοντέλα μέλη της δικής του οικογένειας, ο καλλιτέχνης εξερευνά μια ζωντανή «γενιά», συνδέοντας την ιδιαιτερότητα μιας πολιτιστικής ιστορίας με την παγκόσμια ανθρώπινη κατάσταση.

Από τον Πηλό στο Ψηφιακό: Η Τεχνική Γέφυρα

Η φυσική εξέλιξη του έργου πραγματοποιεί μια τολμηρή σύζευξη μεταξύ της παράδοσης χιλιετιών και της τεχνολογικής πρωτοπορίας. Όλα ξεκινούν με τον πηλό: μια χειροκίνητη πλαστική που συλλαμβάνει την ψυχολογική αλήθεια του υποκειμένου. Αυτή η γλυπτή «ψυχή» στη συνέχεια ψηφιοποιείται μέσω 3D σάρωσης.

Στον εικονικό χώρο, οι όγκοι βελτιώνονται και οι κλίμακες υπερβαίνονται, προτού επιστρέψουν στον φυσικό κόσμο μέσω της προσθετικής κατασκευής. Αυτή η διαδικασία επιστρατεύει τρισδιάστατη εκτύπωση υψηλής ακρίβειας — χρησιμοποιώντας μηχανές σχεδιασμένες κατά παραγγελία και ανακυκλωμένα υλικά — για τη δημιουργία μνημειωδών μορφών. Αυτές οι ακατέργαστες δομές στη συνέχεια υφίστανται επεξεργασία στο χέρι, με τον καλλιτέχνη να επανεισάγει την ανθρώπινη χειρονομία για να εμπλουτίσει την υφή και την επιφάνεια.

Υλικότητα: Μπρούντζος και Αλχημεία

Το τελικό στάδιο προσδίδει στο έργο τη διάρκεια και την απτή «παρουσία» του. Ανάλογα με το όραμα του καλλιτέχνη, τα γλυπτά είτε χύνονται σε μπρούντζο με την παραδοσιακή μέθοδο του χαμένου κεριού, είτε επιμεταλλώνονται εν ψυχρώ με την ενσωμάτωση θρυμματισμένων μετάλλων σε σύνθετη ρητίνη.

Διαδικασία ολοκληρώνεται με μια αληθινή αλχημεία επιφανείας: την εφαρμογή σύνθετων πατινών. Μέσω της φωτιάς των οξέων ή της λεπτότητας των ψυχρών χρωστικών ουσιών, ο Πετρίδης δημιουργεί μοναδικές υφές που μοιάζουν να φέρουν το ίχνος του χρόνου. Μόλις ολοκληρωθεί και αρχειοθετηθεί ψηφιακά, το έργο γίνεται ένας αδιάσπαστος σύνδεσμος μεταξύ της ιστορικής μνήμης και της σύγχρονης έκφρασης.